De drager als beeldmaker

Een voltooide coördinatie kan meer zijn dan alleen een outfit. In Luoluozi's negendelige reactie op de anime- en romanwereld van GOSICK wordt de garderobe een instrument om beelden te lezen, terwijl de drager tegelijkertijd stylist, archivaris en performer wordt.

De post heet een ‘overzicht van zelfgestylede impression Lolita’, en die zorgvuldige formulering doet ertoe. Dit zijn geen beweringen dat de kostuums exact zijn gereproduceerd. De maker selecteert kledingstukken uit een Lolita-garderobe als antwoord op specifieke scènes en illustraties: ondergoed en nachtkleding, een ochtendjas, een gestreepte jurk met empirelijn, witte en paarse nachtjurken, alledaagse kleding die met Cordelia wordt geassocieerd, een galajurk en een goochelaarslook.

Elke combinatie begint met herkenning. Een streep, mouw, kleur of verhouding wordt het element uit de bron dat wordt meegenomen. Het resultaat blijft trouw aan een sfeer, zonder voor te wenden dat het fictieve kledingstuk steek voor steek is nagebouwd.

De interpretatie begint bij wat al in de garderobe hangt

Exacte cosplay bouwt een look doorgaans op rond een specifiek personage en een bepaald ontwerp. Impression-styling werkt op een losser niveau met gelijkenis. Het vraagt wat een bestaande blouse kan doen, hoe een vertrouwde rok verandert door een nieuwe referentie, of dat een bonnet het emotionele register van een illustratie kan overbrengen.

Deze methode geeft de garderobe een geheugen dat verder reikt dan de releasedata van merken. Een kledingstuk kan ontmoetingen met boeken, animatie en eerdere beelden bewaren. Zijn identiteit wordt niet volledig bepaald door de naam waaronder het werd verkocht. Wanneer het in een nieuwe combinatie verschijnt, getuigt het van de manier waarop de drager een ander werk heeft gelezen.

De opmaak met beelden naast elkaar maakt die manier van lezen openbaar. We kunnen vergelijken in plaats van alleen bewonderen. In de witte look schuilt de relatie in zachtheid, licht volume en huiselijke intimiteit. In de gestreepte look doen het verticale ritme en de verhoogde taille meer werk dan exacte details. De maker laat genoeg verschil bestaan om de interpretatie zichtbaar te houden.

De drager redigeert de afstand tussen fictie en leven

Kleding die op fictie is gebaseerd, wordt vaak besproken als een vorm van ontsnapping. Die verklaring gaat voorbij aan het praktische inzicht dat nodig is om een beeld naar een echte ruimte en een echt lichaam te vertalen. Stof heeft gewicht. Een mouw moet bewegingsvrijheid bieden. Een kleur reageert op het beschikbare licht. De drager kiest welke onmogelijkheden behouden blijven en welke worden vertaald.

In deze redactie wordt het auteurschap zichtbaar. Het oorspronkelijke personage blijft een bron, maar is niet de enige maker van de uiteindelijke foto. De drager draagt een lichaam, een garderobe en een geschiedenis van smaak bij. De omgeving bepaalt mede de schaal. De camera beslist wat als beeld overblijft. Een zelfgestylede coördinatie lijkt daarom minder op het kopiëren van een pagina dan op het citeren ervan in een nieuw visueel essay.

Een fotografisch precedent in de stad

Cao Fei's werk Cosplayers uit 2004 biedt een nuttig precedent om na te denken over deze beweging van fictief beeld naar geleefde ruimte. Het werk behoort tot cosplay en hedendaagse kunst, niet tot Lolita-mode, en die culturen mogen dus niet op één hoop worden gegooid. De verbinding is methodologisch. Op haar officiële website beschrijft de kunstenaar jonge mensen die, gekleed als gamepersonages, door een stad trekken en handelen binnen een verbeelde wereld, terwijl de materiële wereld onder hen onveranderd blijft.

In A Mirage bevinden twee gekostumeerde figuren zich in een veld dat wordt begrensd door een vaal stadssilhouet. Ze zitten op gevlekte en gestreepte dierfiguren, terwijl zwarte ballonnen zich boven het hoofd van een van hen verzamelen. Het tafereel is duidelijk geconstrueerd, maar de ondergrond is nadrukkelijk echt: gras, bloemen, nevel en woontorens. Fantasie vervangt de stad niet. Ze schept een tijdelijke manier om zich erdoorheen te bewegen.

De GOSICK-post is kleinschaliger en voor een andere gemeenschap gemaakt, maar ook deze berust op de ruimte tussen bron en wereld. Het beeld van een personage wordt niet rechtstreeks gedragen. Het gaat door de beschikbare garderobe, het lichaam van de auteur en het kader van de foto. Juist die afstand is productief.

Het persoonlijke archief kan kritiek worden

Een garderobepost kan gemakkelijk worden afgedaan als vertoon of consumptie. De samenvatting van negen looks vraagt om een aandachtiger lezing. Selectie, volgorde en vergelijking maken van persoonlijke foto's een betoog over beelden. De auteur benoemt terugkerende visuele vraagstukken, probeert verschillende antwoorden uit en houdt de referenties erbij.

Dit is kritiek uitgevoerd met kleding. Ze hoeft academisch proza niet na te bootsen, want het bewijs is zichtbaar. Een gestreepte jurk staat naast de illustratie waaraan ze doet denken. Een witte co-ord onderzoekt hoe dicht een sfeer kan worden benaderd zonder die exact te kopiëren. De lezer kan instemmen, van mening verschillen of een ander verband ontdekken.

De drager een beeldmaker noemen, doet ontwerpers, fotografen of oorspronkelijke kunstenaars niet verdwijnen. Het wijst nog een auteur aan binnen de keten. Zij is degene die bepaalt wat de garderobe binnenkomt, welk beeld een antwoord verdient en hoe het lichaam dat antwoord de wereld in zal dragen.

Bronnen en beeldcredits

• Luoluozi, “GOSICK Victorique-inspired Lolita self-styling summary II”, Xiaohongshu.
• Cao Fei, Cosplayers, 2004, video, 8 minuten. Beschrijving op de officiële website van de kunstenaar.
• Cao Fei, A Mirage, 2004, C-print, 75 × 100 cm, uit de fotoserie Cosplayers.